lat 22 - sprzedawczyni w salonie jubilerskim - jedyne dziecko nieudolnej modelki i wykładowcy w dziedzinie chemii - urodzona i wychowana na północy Francji - w Nowym Jorku od roku - pokój w Jackson Heights, Queens - zaburzenia odżywiania - notoryczny paraliż senny - a fucking mess
W przeciwieństwie do reszty, dzieciństwo było całkiem niezłe; często wspomina mamę sadzającą ją przed lustrem, starannie rozczesującą włosy grzebieniem, jeszcze łagodny, czuły dotyk jej dłoni na głowie. Echo wyszeptanego wyrośniesz na piękną kobietę niszczy miły obraz, bo teraz jest już za stara, by ignorować pobrzmiewający w zdaniu imperatyw, który kilka lat później doprowadzi ją do rzucenia nadgryzionych studiów, spakowania walizki i wyjechania bez słowa pożegnania, za to nucąc pod nosem Joe le taxi.
Być może praca w salonie z biżuterią nie jest szczytem jej możliwości, ale bardziej niż życiowych dokonań, potrzebuje poczucia, że nie oczekuje się od niej wiele i że w rutynie oprócz nudy tkwi też stabilizacja. Zblazowanie jednak nie pomaga w trzymaniu fasonu, ograniczeniu liczby wypalonych papierosów i wypitych drinków, czy powstrzymaniu się od próbowania nowych rzeczy, które koniec końców lepiej było sobie darować. Mierżą ją rozleźli mężczyźni jak ojciec i zimne, niedostępne suki w stylu matki, a jednak to do nich ciągnie ją najbardziej. Z niezmordowanym uporem żywi się grejpfrutami i makaronem ze szpinakiem, bo walory smakowe dawno temu przegrały ze skrzywioną potrzebą kontroli. Tęskni za Rennes tylko trochę, bardziej za dogiem niemieckim ojca, Pepperem, i rzadko wyje w poduszkę, wyobrażając sobie alternatywną rzeczywistość, w której była dziewczyna zgadza się wyjechać z nią do Nowego Jorku.
Być może praca w salonie z biżuterią nie jest szczytem jej możliwości, ale bardziej niż życiowych dokonań, potrzebuje poczucia, że nie oczekuje się od niej wiele i że w rutynie oprócz nudy tkwi też stabilizacja. Zblazowanie jednak nie pomaga w trzymaniu fasonu, ograniczeniu liczby wypalonych papierosów i wypitych drinków, czy powstrzymaniu się od próbowania nowych rzeczy, które koniec końców lepiej było sobie darować. Mierżą ją rozleźli mężczyźni jak ojciec i zimne, niedostępne suki w stylu matki, a jednak to do nich ciągnie ją najbardziej. Z niezmordowanym uporem żywi się grejpfrutami i makaronem ze szpinakiem, bo walory smakowe dawno temu przegrały ze skrzywioną potrzebą kontroli. Tęskni za Rennes tylko trochę, bardziej za dogiem niemieckim ojca, Pepperem, i rzadko wyje w poduszkę, wyobrażając sobie alternatywną rzeczywistość, w której była dziewczyna zgadza się wyjechać z nią do Nowego Jorku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz