dr Adam Sadolewski
Wydaje mu się, że po śmierci Łucji zmieniło się niewiele, choć w rzeczywistości zmieniło się wszystko. Pustka, która zasiadała przy nim do porannej kawy była całkiem do zniesienia, bowiem jeszcze za życia żona znikała bladym świtem, a jej nieobecność zwiastował mu równomierny stukot niskich obcasów na brukowanym podjeździe. Teraz budził go miejski zgiełk wzbierający pod oknami starej kamienicy niczym gwałtowny przypływ. Adam sprzedał dom pod miastem, nie chcąc patrzeć jak jego niewprawna ręka obraca piękny ogród w ruinę, choć czasem żałował tego wyboru.
Wydaje mu się, że wszystko jest jak dawniej, pomijając tępą ciszę, której nie jest w stanie zagłuszać nawet muzyka, powód nieustających zażaleń starszych sąsiadów. Nie rozumie tylko, dlaczego jego dłoń, jeszcze sekundy temu gładząca glinę z takim namaszczeniem, nagle miażdży ją i ciska przed siebie z obrzydzeniem. Nie rozumie, czemu dłuto, zamiast odsłaniać zamysł ukryty w piaskowcu, wydziera w nim czeluść, która bezpowrotnie pochłania całą jego pasję. Kiedyś nie widział błędów, widział tylko ewolucje swojej koncepcji. Teraz żadna koncepcja nie wydaje mu się warta zmaterializowania.