poniedziałek, 26 września 2022

Pozostać w raju i być w nim szatanem? Wrócić do piekła i stać się tam aniołem?

V I N I C I U S
Wizja spędzenia wieczności wśród niezmiennie młodych, pięknych twarzy w postaci kościstego starca ma zapach wybornej ironii losu. Paradoksalnie, jego ludzkie życie trwało krócej niż sugerują zapadnięte policzki, rozgrywało się jednak w czasach, o których współcześni, nawet najrzetelniejsi historycy, tworzą prawdopodobne fantazje, nie zaś faktyczne opisy. Wydarzenia, w których brał udział, zniknęły w pomroce dziejów. Pył pochłonął miejsca, nazwy i pamięć, a bez konkretnych punktów odniesienia, każda, nawet wyryta w umyśle cierpką traumą historia, zaczyna mieć w sobie coś z fikcji. Biorąc pod uwagę jego głęboką awersję do pochodzenia i nazwisk, jest mu to całkiem na rękę.
W niektórych kręgach Vinicius uchodzi za osobę wyrachowaną. Nie kłóci się z tą opinią; uważa jednak, że działanie na rzecz utrzymania względnej równowagi w choćby najbliższym otoczeniu jest bardziej wartościowe niż ubolewanie nad wampirzą naturą czy wątpliwymi etycznie praktykami przedstawicieli tejże rasy. Poza tym, zbyt długo kroczy po świecie, by zawierzać złudzeniom. Jest świadomy, że egzystencja, w jakiejkolwiek formie, jest wymagającym sportem, wydzierającym resztki człowieczeństwa i uczuć zarówno z przeklętych, jak i błogosławionych. Jest wiele rzeczy, z których nie jest dumny, nie jest jednak przekonany, czy przyjaciele z ludzkiego życia, po których nie zostały już nawet prochy, znajdują się w cokolwiek lepszej sytuacji.
Zapewne fakt, że jego stworzyciel zostawił go na pastwę losu sprawił, że tym, co w jego oczach jawi się jako naprawdę godne potępienia, jest bezmyślnie tworzenie i porzucanie kolejnych krwiopijców. Gdy miał ku temu okazję, starał się naprawiać błędy innych i nie zostawiać młodych wampirów bez przynajmniej szczątkowej wiedzy na temat siebie. Obecnie jednak relacje z jego dziećmi, przysposobionymi i stworzonymi, stały się znacznie bardziej zażyłe. Złośliwi twierdzą, że przez podeszły wiek mięknie mu serce, trudno jednak zaprzeczyć, że mieszkanie w jednej posiadłości z czterema wampirzymi synami i sześcioma córkami ma swoje zalety.
Być może wielu w jego sytuacji wyalienowałoby się, próbując zapobiec ewentualnej śmierci, która przecież w końcu się o niego upomni. Vinicius żywi jednak przekonanie, że ciągła konfrontacja z pędzącym przed siebie światem to jedyne, co pozwala nie popaść w marazm. O ile stwierdzenie to jest w jego przypadku adekwatne, żyje, czerpiąc przyjemność z ludzkich uciech, i próbując nie zastanawiać się zbyt długo nad tym, że nie zawsze dokonywał dobrych wyborów.
Kiedy powrócił do Londynu kilka lat temu, otworzył Colosseum, kompleks składający się z luksusowej restauracji, hotelu i kasyna. Osobiście, bardziej niż pieniądze ceni informacje, które potrafią dokonać cudów tam, gdzie nadludzka siła i zręczność zawodzą. W wolnym czasie czyta i pisze książki, a przede wszystkim jest na bieżąco z poczynaniami każdej znaczącej grupy istot nadnaturalnych w promieniu czterdziestu kilometrów. Z reguły otwarcie nie miesza się w cudze sprawy, wie jednak, że podstawą przetrwania jest uważna obserwacja. W nic nie wierzy tak mocno, jak w prawdziwość stwierdzenia, że możesz nie interesować się polityką, ale ona z pewnością interesuje się tobą.
HISTORIA POWIĄZANIA
emme

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz